Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Najlepszy Portal - Warszawa!

Badania przeprowadzone przez D. Nawrockiego

Teza ta znalazła pełne potwierdzenie w badaniach przeprowadzonych przez D. Nawrockiego (1986), Przebadał on dwie grupy studentów – kończących pedagogikę i kulturoznawstwo. Zgodnie z przyjętą hipotezą, tendencja do naznaczania społecznego osób upośledzonych powinna być w obu grupach podobna, mimo że grupy różniły się zasadniczo posiadaną wiedzą i bezpośrednimi doświadczeniami z upośledzonymi umysłowo. Przebieg badań był następujący. Każdą grupę podzielono losowo na trzy podgrupy. Grupy oglądały zdjęcie osoby a następnie wysłuchiwały 6 niedokończonych opowiadań i jednocześnie trzech zakończeń do każdego z prezentowanych opowiadań. Zakończenia zostały dobrane w taki sposób, że ich wybór świadczył o braku stygmatyzacji, średnim natężeniu stygmatyzacji i maksymalnym natężeniu stygmatyzacji. Kolejnym kategoriom arbitralnie przypisano wartości 0,1 i 2. Jedna podgrupa studentów pedagogiki specjalnej i jedna podgrupa studentów kulturoznawstwa otrzymała zdjęcie osoby z uwidocznionymi wyraźnie cechami charakterystycznymi dla zespołu Downa. Zadaniem osób należących do tych grup było wyobrażenie sobie kontaktu z osobą przedstawioną na zdjęciu w sytuacjach opisanych w sześciu opowiadaniach, a następnie dokonaniu wyboru własnego zachowania preferowanego dla każdej sytuacji. Dwie kolejne podgrupy otrzymały zdjęcie przeciętnego człowieka z informacją, że osoba przedstawiona na zdjęciu jest upośledzona umysłowo. Dwie ostatnie podgrupy otrzymały podobne zdjęcie ale bez informacji, kim jest przedstawiona osoba.

Przy takim zaplanowaniu badania autor kontrolował dwie zmienne niezależne, X1 – rodzaj wykształcenia (specjalistyczne lub niespecjali- styczne) oraz X2 – podleganie stygmatyzacji ze względu na wygląd fizyczny, podleganie stygmatyzacji ze względu na przekaz informacyjny, bez elementów skłaniających do stygmatyzacji. Zmienną zależną (Y) stanowiła tendencja do stygmatyzacji określona przez wyniki uzyskane za pomocą metody niedokończonych opowiadań.

W celu określenia siły związku między wykształceniem specjalistycznym i tendencją do stygmatyzacji oraz związku między posiadanymi informacjami o osobie stygmatyzowanej posłużono się modelem dwu- czynnikowym analizy wariancji (J. Brzeziński, R. Stachów- ski 1984). Rezultaty badań przedstawia tabela 5. Ponieważ otrzymana wartość F’ dla zmiennej Xx jest mniejsza od F (0,01 1 54) = 7,31 oraz od F (0,05 1 54) = 4, można powiedzieć, że średnie wyników dotyczących nasilenia stygmatyzacji w grupach ze specjalistycznym wy- kształceniem i bez takiego wykształcenia nie różnią się istotnie statystycznie. Potwierdza to wcześniej sformułowaną tezę, iż tendencja do stygmatyzacji osób upośledzonych umysłowo jest podobna wśród specjalistów i wśród niespecjalistów. Oczywiście tezę tę ciągle należy przyjmować z dużą ostrożnością, ponieważ osobami badanymi byli jednak studenci. Być może, w innych grupach społecznych sytuacja wyglądałaby inaczej. Trudno byłoby jednak znaleźć argumenty przemawiające za tym, że inne grupy specjalistów i niespecjalistów różnią się tendencją do stygmatyzacji osób upośledzonych umysłowo.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.