Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Najlepszy Portal - Warszawa!

DRGAWKOTWÓRCZE DZIAŁANIE PENICYLINY

Wykonywanie prób uczuleniowych za pomocą benzylopenicyloilopolili- zyny (Testarpen) nie pozwala wprawdzie na całkowite wykluczenie uczulenia, jednak brak natychmiastowej reakcji świadczy o tym, że prawdopodobieństwo wystąpienia natychmiastowej lub przyspieszonej reakcji na penicylinę jest mniejsze niż 5%. Jeśli próbę wykonuje się z użyciem benzylpenicyliny, to ilość wstrzyknięta śródskórnie nie powinna być większa niż 5 jednostek. Gwałtowne reakcje alergiczne obserwuje się głównie po podaniu benzylpenicyliny. Wykonywanie prób w przypadku stosowania innych penicylin zwykle nie jest celowe, zwłaszcza jeśli mają być podawane doustnie.

Inne niecodzienne odczyny alergiczne o charakterze narządowym, jak: alergiczne zapalenie naczyń, zbliżone do arteritis nodosa, uszkodzenia wątroby lub nerek, jakkolwiek opisywane po podaniu penicylin, należą do rzadkości.

Penicyliny, zwłaszcza o szerokim zakresie działania, stosowane doustnie, mogą powodować zaburzenia flory jelitowej, prowadzące do zakażeń opornymi szczepami bakterii lub drożdżakami. Najczęstszą przyczyną tych zaburzeń jest ampicylina. Opisywano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelit w przebiegu stosowania ampicyliny, karindacyliny i penicyliny V.

Penicyliny są związkami drgawkotwórczymi. Masywne dawki benzylpenicyliny, ampicyliny i karbenicyliny mogą powodować napady miokłoniczne. Reakcje takie występują jednak wyjątkowo, głównie u osób z upośledzoną czynnością nerek.

Benzylpenicylina, znana też jako penicylina G, jest prototypowym antybiotykiem w całej grupie. Benzylpenicylina działa głównie na drobnoustroje Gram-dodatnie, rzadziej – Gram-ujemne. Jej działanie obejmuje paciorkowce tlenowe (S. pneumoniae, S. pyogenes, S. agalactiae, S. viridans i S. bovis), neisserie, zwłaszcza N. meningitidis, spośród beztlenowców Clostridia, głównie C. tetani, oraz drobnoustroje z rodzaju Peptostreptococcus, Fusobacterium, a także Bactero- ides melaninogenicus (B. fragilis jest oporny). Działa też na B. anthracis, C. diphtheriae, Listeria monocytogenes i niektóre inne, rzadziej spotykane drobnoustroje.

Utrzymanie skutecznych stężeń łatwo rozpuszczalnych soli benzylpenicyliny wymaga podawania leku co najmniej co 8 h. Spośród preparatów dépôt penicylina prokainowa pozwala na utrzymanie skutecznych stężeń pod warunkiem wstrzykiwania 2 razy na dobę.

Benzylpenicylina, jako najsłabiej przetworzony preparat penicylin, najczęściej powoduje gwałtowne odczyny alergiczne. Podstawowym wskazaniem do stosowania benzylpenicyliny są zakażenia

S. pyogenes i S. pneumoniae. Wskazaniem są też zakażenia powodowane przez paciorkowce grupy B (5. agalactiae) lub paciorkowce beztlenowe. Maksymalna dawka penicyliny dla osoby dorosłej nie powinna przekraczać 20 ml/dobę.

Grupa ta powinna być raczej nazywana penicylinami opornymi na pe- nicylinazę gronkowcową. Antybiotyki te są zdecydowanie mniej oporne, a niektóre z nich całkowicie wrażliwe na beta-laktamazy innych drobnoustrojów. Obecność podstawnika warunkującego oporność znacznie zmniejsza aktywność przeciwbakteryjną, w przypadku zaś bakterii Gram-ujemnych nie pozwala na przeniknięcie przez błonę zewnętrzną, co powoduje, że są wobec nich całkowicie nieaktywne. Oporność S. aureus i S. epidermidis na te antybiotyki wiąże się z odmienną budową PBP.

Należą tu metycylina i nafcylina oraz mające największe znaczenie penicyliny izoksazolilowe: kloksacylina (Syntarpen), dikloksacylina i flukloksacy- lina. Związki te są wchłaniane z przewodu pokarmowego w około 50%. Ich wiązanie z białkiem wynosi około 90% okres półtrwania wynosi około 30 min. Związkiem najaktywniejszym i osiągającym najwyższe stężenia w surowicy jest flukloksacylina.

Wskazaniem do stosowania penicylin izoksazolilowych są wyłącznie zakażenia wrażliwymi szczepami S. aureus i S. epidermidis. Przeciętne dawki wynoszą 25 – 100 mg/kg/dobę, w 4 dawkach podzielonych. Dawki z dolnej granicy przedziału są zbyt małe i powinno się je stosować tylko wyjątkowo. Po wstrzyknięciach dożylnych rozwijają się niekiedy zapalenia żyły.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.