Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Najlepszy Portal - Warszawa!

Psychologiczne konsekwencje posiadania upośledzonego dziecka

Większość podanych wyżej twierdzeń znalazło mniej lub bardziej wiarygodne potwierdzenie empiryczne. Ponieważ badań tych jest bardzo wiele, omówię tylko niektóre z nich – te mianowicie, które poszerzają rozumienie zagadnienia w stosunku do omówionych koncepcji. Przy tym skupię się najpierw na analizie wyników odnoszących się do psychologicznych konsekwencji posiadania dziecka upośledzonego, a następnie dokonam krótkiego przeglądu badań nad społeczno-ekonomicznymi aspektami funkcjonowania rodzin z dziećmi niepełnosprawnymi.

Nie znam opracowań, które poświęcone byłyby wprost określeniu oczekiwań i planów związanych z nie narodzonym dzieckiem, jakie posiadali przyszli rodzice dzieci upośledzonych umysłowo. Jednak należy oczekiwać, że nie ma tutaj istotnych różnic w stosunku do przyszłych rodziców dzieci zdrowych. Badania prowadzone przez M. E. Pha- ris i M. Manosevitza (1980) nad przyszłymi rodzicami wskazują, że dysponują oni określonymi oczekiwaniami w stosunku do nienarodzonych jeszcze potomków. Oczekiwania te są dość zróżnicowane. Dużo wyraźniejsze (konkretniej sprecyzowane) są one u przyszłych matek. Można więc przypuszczać, że narodziny dziecka niepełnosprawnego mogą stanowić większy wstrząs psychiczny właśnie dla nich. Hipoteza ta znalazła pełne potwierdzenie empiryczne. Otóż porównując role, jakie pełnią w stosunku do dziecka upośledzonego matka i ojciec, stwierdzono, że matki czują się bardziej związane emocjonalnie z dzieckiem. Chociaż oboje rodzice oceniają sytuację posiadania dziecka upośledzonego jako trudną, to jednak stosunek matki jest bardziej emocjonalny. Stosunek ojca jest instrumentalny – działa on na rzecz zaspokojenia potrzeb dziecka nie wiążąc się z nim zbyt mocno. Warto podkreślić, że stosunek matek do dzieci upośledzonych jest bardziej akceptujący niż stosunek ojców (E. J. Gumz, J. F. Gubrium 1972). Wynik ten jest ciekawy o tyle, że pozwala sądzić, że siła wstrząsu emocjonalnego nie musi wiązać się bezpośrednio ze stopniem akceptacji dziecka upośledzonego. Matka może przejść znaczny kryzys nowości lub kryzys tragiczny, a mimo to akceptować dziecko bardziej niż ojciec, u którego dziecko upośledzone wyzwoliło znacznie mniej emocji negatywnych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.