Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Najlepszy Portal - Warszawa!

ROZPOZNAWANIE KOLONIZACJI I ZAKAŻENIA PRZEWODU POKARMOWEGO

Rozpoznanie kolonizacji, wybór i kontrola skuteczności leczenia oparte są wyłącznie na badaniu bakteriologicznym. Podstawą rozpoznania zakażenia jelitowego są objawy kliniczne i wyniki badań bakteriologicznych. W niektórych sytuacjach konieczne jest badanie endoskopowe. Zasadnicze znaczenie ma właściwa ocena przyczyn biegunki.

Utrzymywana przez dwie doby głodówka pozwala na wykluczenie biegunki osmotycznej, dla której charakterystyczna jest, oprócz niewielkiej objętości (do 1 1 na dobę), wysoka osmolarność (300 mOsm/kg) wydalanej treści jelitowej. Zielonkawy kolor sugeruje zakażenia P. aeruginosa. Charakterystyczne dla rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego jest występowanie w treści jelitowej plackowatych, białożółtych „kożuchów”. W badaniu endoskopowym stwierdza się przekrwioną, kruchą i obrzękniętą błonę śluzową z białożółtymi nalotami. Najczęściej zmiany występują w końcowym odcinku jelita grubego, chociaż u 20% chorych obejmują także kątnicę i okrężnicę wstępującą. Stwierdzenie prawidłowego obrazu błony śluzowej i odbytnicy nie wyklucza rozpoznania (17).

Badanie bakteriologiczne obejmuje posiewy kału wynik powinien uwzględniać dominujący w posiewie szczep lub szczepy bakterii tlenowych. Celowe może być pobranie do badania przez zgłębnik treści jelita cienkiego i (lub) wymazu z jamy ustnej. W przypadku podejrzenia rzekomobłoniastego zapalenia jelita konieczne jest badanie kału na obecność toksyn Clostridium difficile (6, 8, 17).

ZAPOBIEGANIE ZAKAŻENIOM PRZEWODU POKARMOWEGO – POSTĘPOWANIE KONWENCJONALNE

Polega na zapobieganiu przeniesienia bakterii przez mycie rąk, izolację i postępowanie odkażające oraz ograniczeniu podawania antybiotyków do bezpośredniego okresu okołooperacyjnego lub celowanego leczenia antybiotykami w przypadku stwierdzenia zakażenia. Takie działania nie zapobiegają kolonizacji (21). Postępowanie to jest mało skuteczne, gdyż:

– 1) w praktyce restrykcje w stosowaniu antybiotyków są mało efektywne, a odróżnienie zakażenia od kolonizacji u ciężko chorych jest przeważnie niemożliwe, co powoduje, że większość chorych otrzymuje antybiotyki

– 2) w ciężkim zakażeniu antybiotykoterapia jest zwykle mało skuteczna, sprzyja rozwojowi szczepów opornych i wtórnemu nadkażeniu

– 3) szczepy oporne dominują w miejscach, w których stężenie podawanych antybiotyków jest niskie, a więc w jamie ustnej i w jelitach (21).

Nowe postępowanie opiera się na wybiórczej supresji flory bakteryjnej przewodu pokarmowego za pomocą stosowanych doustnie i niewchłanialnych antybiotyków. Celem jest wyeliminowanie tlenowych, potencjalnie chorobotwórczych bakterii i grzybów, z pozostawieniem flory beztlenowej, oraz ochrona przed kolonizacją przez szczepy szpitalne. Antybiotyki stosowane w tym celu powinny być aktywne w stosunku do pałeczek jelitowych, w tym szczepów Serratia oraz Pseudomonas i Acinetobacter, nie powinny się wchłaniać ani ulegać inaktywacji przez żywność i składniki kału (21, 24). Selektywne odkażanie zmniejsza częstość zakażeń i związaną z nimi śmiertelność (21).

Stoutenbeek i wsp. zaproponowali stosowanie mieszaniny PTA (poli- myksyny E, czyli kolimycyny, tobramycyny i amfoterycyny B) (21). W jamie ustnej, szczególnie chorych zaintubowanych, rozsmarowuje się 4 razy dziennie nałożoną na rękawiczkę pastę Orabase z 2% PTA. Skład pasty: kolimycy- na 6 g, tobramycyna 6 g, amfoterycyna B 0,9 g, parafina 30 g, Orabase 300 g. Przez zgłębnik podaje się 4 razy dziennie 9 ml mieszaniny o składzie: kolimy- cyna 400 mg, tobramycyna 80 mg i amfoterycyna B 500 mg, także w przypadku niedrożności. Mieszanina ta może być również podawana doodbytniczo po rozcieńczeniu dawki podstawowej w 200 ml fizjologicznego roztworu NaCl. Postępowanie to utrzymuje się do czasu usunięcia rurki intubacyjnej, linii ży- lnej itp.

Gram-ujemnych. Zaleca monitorowanie bakteriologiczne skuteczności postępowania przez wykonywanie co 2 dni posiewów wymazów z gardła i kału (24) oraz stosowanie nowszych antybiotyków. Proponuje podawać aztreonam zamiast tobramycyny lub chinolonów. Antybiotyk należy dobierać na podstawie wrażliwości bakterii. Ponieważ kolimycyna i tobramycyna mają wiele wad, poleca podawanie 1% roztworu aztreonamu i carumonamu doustnie lub przez zgłębnik, a jeśli nie jest to możliwe, to temocyliny pozajelitowo (24).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.