Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Najlepszy Portal - Warszawa!

Specyfika podejścia normalizacyjnego

Zwraca uwagę także fakt, że koncepcje normalizacyjne rozwinęły się szczególnie w wymiarze instytucjonalnej analizy praktyki rehabilitacyjnej. Oznacza to, że również zasady normalizacyjne, które należy wdrożyć do praktyki formułowane są na tym poziomie. Instytucjonalny poziom analizy problemu nie wyklucza jednak stosowania tejże na innych poziomach. Nie oznacza, że są one mniej ważne czy też niepotrzebne. W podejściu normalizacyjnym aspekty psychologiczne lub psychospołeczne są zaledwie zaznaczone, jednak konsekwencje psychologiczne tego podejścia są bardzo wyraźne. Dotyczą przede wszystkim zakresu i sposobów kontaktowania się ludzi zdrowych (w tym służb rehabilitacyjnych) z osobami upośledzonymi umysłowo. Nie można zapomnieć, że zmiana organizacji rehabilitacji musi w konsekwencji doprowadzić do zmiany zasad funkcjonowania osób, które stanowią elementarny składnik praktyki rehabilitacyjnej. Można więc przyjąć, że omawiane podejście nie zostało opracowane w tej płaszczyźnie w sposób wystarczający. Jest to niewątpliwym jego brakiem z punktu widzenia możliwości wdrożenia do praktyki.

Specyfiką podejścia normalizacyjnego jest także nieuwzględnianie w dostatecznym stopniu wiedzy o upośledzeniu umysłowym. Czytając prace autorów lansujących ideę normalizacji odnosi się wrażenie, że można byłoby zamiast o upośledzeniu umysłowym mówić o innych rodzajach inwalidztwa i nie wpłynęłoby to zasadniczo na kształt takiej koncepcji (H.C. Gunzburg 1974b, W.P. Wolfensberger 1972). Może to być dobrym wskaźnikiem wartości koncepcji, która ma przed sobą dalszy rozwój poprzez uwzględnianie problemów, osób chorych psychicznie, niewidomych, inwalidów narządu ruchu itd. Jednak z drugiej strony bez trudu można zauważyć, że istnieje duże powinowactwo podejścia normalizacyjnego z tym sposobem ujmowania upośledzenia umysłowego, które w tej pracy nazwałem orientacją społeczną. Sądzę, że dalszy rozwój analizowanego podejścia jako koncepcji w pełni naukowej będzie bardziej dynamiczny, jeśli zostanie przezwyciężony ,,izo- lacjonizm” teoretyczny, jaki tu występuje. Mówiąc dokładniej, chodzi o to, aby odnosić własne dokonania teoretyczne nie tylko do praktyki rehabilitacyjnej, lecz również do wiedzy teoretycznej zgromadzonej poza nim.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.