Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Najlepszy Portal - Warszawa!

Stosunek osób sprawnych intelektualnie do upośledzonych

Wyniki uzyskane przez H. Hemminga, T. Lavendera i R. Pilla zostały potwierdzone w innych badaniach (D. A. Balia 1976, E. C. Butterfield, E. Zigler 1965, J. Tizard 1975). Tutaj chciałbym jednak zwrócić uwagę, że N. V. Raynes i R. D. King (1975) uzyskali wyniki odmienne od wyżej przedstawionych. Stwierdzili oni co prawda, że personel niechętnie nawiązuje kontakty z osobami upośledzonymi – i to jest zgodne z poprzednimi badaniami. Jednak jednocześnie wykazali, że postępowanie personelu w stosunku do upośledzonych nacechowane jest brakiem indywidualnego podejścia, tendencją do traktowania upośledzonych jako pewnej całości i niedopuszczaniem do bardziej osobistych kontaktów. Autorzy badań wyjaśniają to faktem, że personel – głównie medyczny – zachowuje się tak, ponieważ przenosi szpitalne wzór-‚ ce postępowania na teren zakładów dla osób upośledzonych umysłowo. Przeczy temu częściowo inny wynik uzyskany przez tę samą spółkę autorów. Wykazali oni, że tendencja do postępowania depersonali- zującego osoby upośledzonej narasta w miarę wzrostu wielkości instytucji (R. D. King, N. V. Raynes 1975). Zakładając, że zarówno w małych jak i dużych instytucjach zatrudniony jest personel medyczny, trudno byłoby tłumaczyć uzyskany rezultat tylko przenoszeniem wzorców postępowania z jednego środowiska do innego. Być może, różnice w jakości interakcji z upośledzonymi umysłowo uzyskane w badaniach N. V. Raynes i R. D. Kinga oraz H. Hemminga, T. Lavendera i R. Pilla wynikają stąd, że pierwsi prowadzili swoje badania w instytucjach dla osób głębiej upośledzonych, natomiast druga grupa badawcza zajmowała się instytucjami, w których przebywali także lekko upośledzeni umysłowo. Poza tym może mieć jakieś znaczenie fakt, że pierwsze badanie przeprowadzono w Wielkiej Brytanii, a drugie w Stanach Zjednoczonych.

Na koniec prezentacji wyników badań dotyczących stosunku osób sprawnych intelektualnie do upośledzonych chciałbym zwrócić uwagę, że nie poruszałem tu szczegółowo problematyki rodziców dzieci upośledzonych. Tym zagadnieniem zajmę się w następnym rozdziale. Teraz chciałbym krótko podsumować przedstawione wyniki i skonfrontować je z ustaleniami zawartymi w poprzednim rozdziale.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.