Wiedza z medycyny estetycznej i medycyny sportowej. Najlepszy Portal - Warszawa!

ZAKAŻENIA W TRANSPLANTOLOGII CZ. II

Etiologia zakażeń w znacznym stopniu zależy od czasu, który upłynął od przeszczepienia (ryc. 20-1). W pierwszym miesiącu najczęściej rozwijają się zakażenia bakteryjne. Ich pochodzenie może być różne: I) typowe zakażenie pooperacyjne, wywołane najczęściej przez normalną florę bakteryjną, lub 2) przeniesione od dawcy i 3) uczynnienie przewlekłego ogniska zapalenia, które istniało przed przeszczepieniem.

Zakażenie bakteryjne może być przeniesione od dawcy wraz z narządem. W przypadku jawnego zakażenia klinicznego u potencjalnego dawcy oczywiście nie pobiera się narządów. Okazało się jednak, że u 67% dawców, bez objawów klinicznych zakażenia, uzyskano co najmniej dodatni wynik posiewu krwi, moczu, materiału z rany i pola operacyjnego lub wydzieliny z tchawicy z izolacją potencjalnie chorobotwórczych bakterii (22). Posiewy płynu prezerwacyjnego są dodatnie w 4 – 40% w naszych badaniach po pobraniu nerki zakażenie płynu wynosiło 20%, odsetek był wyższy (26%) po przechowywaniu nerki pobranej od potencjalnie zakażonego dawcy i istotnie mniejszy (7%) przy przechowywaniu narządu pobranego od dawcy z ujemnymi wynikami posiewów (22, 23).

Między 1 a 6 miesiącem po przeszczepieniu w etiologii zakażeń dominują wirusy, głównie: Cytomegalovirus (CMV), Herpes simplex virus (HSV), Varicella-Zoster virus (VZV) i wirus mononukleozy (Epstein-Barr virus – EBV). Z grupy wywołującej pierwotne zapalenie wątroby, podobnie jak w innych zakażeniach pooperacyjnych, największe znaczenie ma wirus Hepatitis B. Pochodzenie wirusów jest związane z latentnym zakażeniem u dawcy i zakażeniem u biorcy. Choroby wirusowe szerzące się drogą pokarmową i oddechową. podobnie jak u innych chorych chirurgicznych, występują rzadko. W tym samym okresie występują również oportunistyczne zakażenia bakteryjne (Nocardia, Legionella i L. monocytogenes), pierwotniakowe (P. carinii i T. gondii) oraz grzybicze. W ich patogenezie ma znaczenie skumulowany efekt działania preparatów immunosupresyjnych i zaburzeń odporności wynikających z zakażeń wirusowych (11, 13, 25).

Po upływie 6 miesięcy od przeszczepienia i ustaleniu pewnego stałego poziomu immunosupresji częściej występują takie same zakażenia jak w normalnej populacji. U chorych, którzy przebyli wcześniej zakażenie wirusowe i mają upośledzoną czynność przeszczepu, nadal istnieje zwiększone ryzyko zakażeń oportunistycznych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.